Toon Kerssemakers

‘Zo’n dag dus’

Daar is ie eindelijk. Die zonnige en zachte voorjaarsdag. Al meteen na opkomst doet de zon haar uiterste best en bedekt alle bomen, huizen en grasvelden met een gouden glans. Neemt een lieflijk briesje mee. Lokt velen - vaak zonder jas – naar balkon, tuin, of park. En laat zonnepanelen uitbundig volstromen met groene stroom. Bij deze heerlijke temperaturen even niet tobben over klimaatverandering.

Zo’n dag dus. Waar kun je dan in Dukenburg beter terecht dan in park Staddijk? Op een bankje aan het water. Heerlijk dat je na een periode van gedwongen binnen zitten weer naar buiten kan gaan en op een mooi plekje weg kan dromen over een fijne zomer...

“Denk je nou echt dat ik ga stemmen?” Met deze driftige woorden wordt mijn dagdroom ruw verstoord. Een oudere en jongere man - vader en zoon - zijn, lopend op het pad achter mijn bankje, bezig met een heftig debat over politiek, corona en andere plagen. De vader stopt om zijn woorden kracht bij te zetten. “Ik ga niet stemmen op 17 maart. Omdat niemand in de politiek echt wat doet. Ze nuilen alleen maar. En als ze al iets doen, doen ze dingen die ze òns juist verbieden.”

De zon gaat schuil achter een sluierwolk. De vader is echt kwaad. Zijn zoon probeert hem te kalmeren: “Pa, je draaft helemaal door. Er zijn mensen zat in de politiek die echt wel wat doen. Kijk maar naar die toeslagenzaak.” Maar dan feller: “Je bent lekker bezig maar niet heus. Je verwijt anderen dat ze niets doen. Maar jij bent even erg. Want jij doet ook niets. Zo blijft alles bij het oude.” Het werkt. De vader kijkt zijn zoon even aan en begint weer te lopen. In stilte. Maar in de verte, richting speeltuin, zie ik hoe de zoon een liefhebbende klap van vader op zijn schouders krijgt. De sluierwolk verdwijnt. De zon komt terug. Ik kan weer verder dromen. Zo’n dag dus. Met een gouden glans. In park Staddijk in Dukenburg.

Toon Kerssemakers

‘Kettingzagen bij het kanaal’

U hebt het vast gemerkt: de jaarwisseling verliep kalm. Maar de dagen daarna brak een oorverdovende herrie van kettingzagen los. Via de Gelderlander werd duidelijk dat Rijkswaterstaat langs de oevers van het Maas-Waalkanaal gigantisch veel bomen aan het kappen was. Elders in deze Dukenburger meer hierover. Door groen weg te halen zou de radar op langsvarende vrachtschepen beter werken en de kanaaldijk veiliger worden. Zeiden ze tenminste bij Rijkswaterstaat… Toen ik dit bericht las dacht ik: daar zit wat in. In waterrijke gebieden zijn bomen riskant voor betrouwbaarheid en onderhoud van dijken.

Maar toen ik het verhaal opnieuw las, begon ik te twijfelen. Dat kwam door het argument dat radar op schepen gehinderd zou worden door groen. Ik kan me niet voorstellen dat schippers hun vak zó slecht beheersen dat ze alleen op radar zouden kunnen varen. Ook vraag ik me af of radar tegenwoordig zó slecht is dat die niet door een boompje heen zou kunnen kijken. En wat veiligheid betreft: hadden ze dan niet alles op de dijk moeten kappen? Of durfde Rijkswaterstaat dat niet aan?

Ik dacht opeens aan wat ik gehoord had van een ervaren schooljuf. Zij zei dat ze snel door had wanneer kinderen jokken. Zij hebben dan méér redenen nodig om te vertellen waarom ze iets (niet) gedaan hebben. Eén excuus vond zij overtuigender. Het radarverhaal deed mij daar erg aan denken. Toen ik later las dat schippers een hekel hebben aan open boomloze stukken vanwege zijwind, vertrouwde ik het helemaal niet meer.

“Het valt wel mee met die kap”, zeggen sommigen. Maar daar gaat het mij niet om. Soms moet er inderdaad iets gebeuren. Maar vertel dan wat er echt speelt. En draai er niet (achteraf) omheen. Dan neem je mensen serieus. Ik wil hier niet preken over het belang van bomen. Alleen geloof ik er heilig in dat groen fantastische dingen doet en echt geen radarinstallaties stoort. Ook niet langs het Maas-Waalkanaal. Rijkswaterstaat: berg dus die kettingzagen maar meteen op. Voor minstens twintig jaar!

Toon Kerssemakers

‘Waar bemoei jij je mee?’

Ongekend boze woorden van een goede kennis. Veroorzaakt door mijn voorstel om hulp te zoeken bij het oplossen van schulden. Had ik het anders moeten aanpakken? Ik weet het niet. Ik mag hem graag. Een harde werker die door corona in het voorjaar zijn baan heeft verloren. Zijn vrouw doet nu extra schoonmaakklussen om de eindjes aan elkaar te knopen. De laatste maanden is hij veranderd. Agressief geworden. Geeft voortdurend iedereen de schuld van zijn ellende. Tussen de regels door hoor ik dat zijn kinderen soms zonder ontbijt naar school gaan. Dat hij financieel geen kant op kan, zegt hij echter niet.

Zo’n verhaal komt in allerlei vormen voor. Maar het lijkt wel of dit onderwerp alleen rond Kerstmis in de schijnwerpers staat. Om in januari weer vergeten te worden.

Deze column voor het decembernummer doet misschien hetzelfde. Maar dat is niet mijn bedoeling: veel mensen worstelen immers het hele jaar door met geldgebrek. Na het betalen van vaste lasten blijft er weinig over. Kinderen op school mee laten doen met activiteiten lukt vaak niet. ‘Stille schulden’ (schulden bij familie of vrienden) blijven openstaan. Soms met ruzies tot gevolg. Niet iedereen weet waar je hulp kan krijgen. Soms is dat ook een taboe.

Ik ga hier geen overzicht geven van mogelijkheden voor ondersteuning. Want die zijn er. Ik noem alleen drie websites die anoniem bekeken kunnen worden. Het zijn websites die overzichtelijk de weg wijzen naar mogelijke oplossingen. Het gaat om www.geldfit.nl en speciaal voor jongeren www.moneyfit.nl Voor ondersteuning van schoolgaande kinderen van 4 tot 17 jaar is er www.stichtingleergeldnijmegen.nl Ik weet dat deze column niet iedereen bereikt. Maar ik hoop dat steeds vaker doorverteld wordt waar je terecht kan als je financieel niet rondkomt. Misschien roept er dan weer iemand: “Waar bemoei je je mee?” Maar als mensen de juiste weg weten, kunnen ze echt geholpen worden met hun schulden. Niet alleen rond Kerstmis.

Toon Kerssemakers

‘Televisie Dukenburg’

Deze column maakt onbeschaamd reclame voor een pareltje. Want zo mag je het idee om in Dukenburg televisie te gaan maken echt noemen. Een lichtgevend pareltje in donkere tijden. Door de nieuwe coronagolf lijken we weer terug bij af. En misschien vervelender: lekker in de zon op je balkon, in park of tuin zitten – zoals in het voorjaar – gaat nu even niet. Het is fris en de zon heeft geen zin. Lastig om in je uppie, of met jouw knuffelcontact, zoals ze in België zeggen, de moed erin te houden.

Waar gaat het om? Het idee is om – als experiment – in de loop van november met TV Dukenburg te starten. Met een reeks van vijf uitzendingen. Het moet tv zijn vol Dukenburgse verhalen. Met een Dukenburgse Kookshow (omdat hier zoveel mensen wonen die heerlijke gerechten en hapjes maken). Met Dukenburgse creatieve talenten. Met mensen die fantastisch werk doen of een bijzondere hobby hebben. Met sport, dates, de rubriek ‘Durf te vragen’ enzovoorts. En nog mooier: iedereen kan ideeën aandragen voor een uitzending. Waarom maak ik reclame? Omdat ik het fantastisch vind dat een groep professionals en vrijwilligers creatief aan het nadenken is hoe we deze tijden door kunnen komen. Bezig zijn met dingen om elkaar blij te maken. En het lef hebben nieuwe mogelijkheden te zoeken om Dukenburgers – jong en oud – met elkaar te verbinden.

In deze column wil ik hardop roepen dat niemand hier nee tegen kan zeggen. Als je meedenkt of meehelpt geef je niet alleen jezelf een boost; je maakt ook jouw knuffelcontact en anderen blij. Schaam je dus niet om mails met ideeën te sturen. Of om jouw hulp aan te bieden. De organisatoren hebben liever te veel dan te weinig berichten in hun mailbox. Alleen zó kan dit experiment slagen.

ps: U vond mijn onbeschaamde reclame voor zo’n pareltje toch niet héél erg hé?

Toon Kerssemakers

Ideeën mogen naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

‘Ga toch fietsen’

Waarschuwing: hier volgt een moppercolumn. Geen zin in gezeur? Lees niet verder. En anders heeft u recht op mijn verslag van een kletsnatte fiets- en moppermiddag in Dukenburg. Daar gaat ie.

Met droog weer stapte ik in Weezenhof op de fiets. Maar al bij het wandelpad achter ‘De Turf’ in Malvert (sorry, ik fietste hier clandestien) vielen de eerste regendruppels. Honderd meter verderop in het parkje was ik al behoorlijk nat. Ik baalde van mijn eigenwijsheid. Had ik maar geluisterd naar het advies van weerman Wouter van Bernebeek om altijd minstens drie weer-apps te bekijken  (klik hier voor Wouter van Bernebeek als weerman en stormjager) . Het leek een korte bui. Maar iets verderop, ter hoogte van Lankforst, kwamen met een felle lichtflits en een zware donderslag gigantische slagregens naar beneden. Geen enkele schuilplaats te bekennen. Alleen bomen en die druipen alleen maar, mopperde ik vol zelfmedelijden.

Weer naar huis, even opdrogen, een rustig moment met de krant. Dacht ik. Maar nee hoor. Die krant bracht nòg meer ergernis. ‘Meijhorst minst populaire wijk’, las ik in de Gelderlander. 6,6 is - volgens de nieuwe Stadsmonitor van de gemeente Nijmegen - de waardering van bewoners voor Meijhorst. Minst populair? Dûh. Ga toch fietsen. 6,6 was vroeger op school ‘ruim voldoende’. Hengstdal als beste leerling van de klas heeft een 8,3 gekregen. Slechts 1,7 punt verschil tussen de bovenste en onderste plaats! Dat kleine verschil telt kennelijk niet, alleen de onderste plaats op een top 36. Dus ruim voldoende voor een jarenlange sticker achterstandswijk. Bah!

Het is maar goed dat ze míj niet meteen na die hoosbui om een mening hebben gevraagd. Als verzopen kat sta je niet erg te jubelen. Dan had alles van mij een 1,0 waardering gekregen. Ook Hengstdal… Gelukkig verdedigde collega Hette in de Gelderlander Meijhorst heel knap. Daarom wil ik alle getallenfreaks toeroepen: ga toch fietsen in Dukenburg. Zie de mooie kanten van onze wijken. Daarover praten bewoners óók en met veel enthousiasme.

En ga niet achter een bureau alleen vanwege cijfers oordelen over een wijk. Bekijk van tevoren wél minstens drie weer-apps!

Toon Kerssemakers