Ontmoetingskerk

‘Vrijheidsbeeld’

Bij de quizvraag Waar staat het vrijheidsbeeld? telt als goed antwoord alleen: in New York. Maar er zijn veel meer beelden van vrijheid. In het kader van de vredesweek hebben mensen in woorden of schilderijen hun beelden van vrede en vrijheid vastgelegd. Als je die bekijkt, is vrijheid niet een plechtig beeld met een triomfantelijk opgeheven fakkel maar juist heel klein en dichtbij. Mensen vinden vrijheid in het lezen van een boek, zitten op een bankje in de zon (als er zon is) of in het ontvluchten van werkdruk in de natuur. Iemand schreef:

Hoe voelt vrijheid

Zijn zonder masker, leven zonder schaamte.

Liefhebben.

Op weg zijn naar eenheid, die verscholen Ligt onder alle spinnenwebben van willen en hebben, van moeten en wegduwen.

Vrijheid voelt goed

Vrijheid voelt

Vrijheid

Voor mij is het vrijheidsbeeld de mensen die zitten op de betonnen bloembakken bij Winkelcentrum Meijhorst. De hele dag door zitten er mensen in groepjes van wisselende samenstellingen. Ondanks de vele stenen is het er echt gezelliger op geworden. “Kom, dan gaan we even zitten.” Het nodigt uit om ook een praatje te beginnen met wie je nog niet kent. Ik heb al heel wat mensen met elkaar zien zitten praten. Een prachtig vrijheidsbeeld! Alleen dat hoge onkruid … hebben we geen mooiere achtergrond? Gelukkig dichtte iemand:

Onkruid in een perk

Zo vrij groeien wil ik ook

En het vergaat niet.

Ik hoop op een Dukenburgse bloemplantdag: dat we in alle bloembakken bloemen plantten, net zo veel kleurig als de mensen die op de rand zitten!

Pastor Joska van der Meer

‘Genieten van de tuin’

In de Ontmoetingskerk zijn we trots op de Ontmoetingstuin. Die staat er groen bij na al die regen en die zon. Deze zomer voeren we daarom een tuinprogramma uit. We nemen woorden die met de tuin te maken hebben en maken daar rondom heen een programma. Voor buiten en voor binnen. Bijvoorbeeld het woord verplanten. Veel mensen in ons stadsdeel zijn verplant. Ooit kwamen ze uit Groningen of Friesland om hier te werken. Of uit Syrië of Marokko. Als je verplant wordt krijg je een nieuwe omgeving. Soms schiet je wortel en kom je tot groei. Soms kun je niet aarden en sterf je een beetje af.

Er gaat ook een middag over verzorgen. Op 25 augustus. Planten hebben het nodig verzorgd te worden en mensen hebben dat ook nodig. Zonder verzorging gaan mensen dood. Soms is het nodig dat je planten snoeit. Net als mensen. Nee, we hakken geen vingers af, zoals we takken afhakken, maar we ruimen ons leven op. Gaan echt weer een keer op bezoek bij die vriendin of ruimen ons huis op.

Maar je hoeft geen programma te volgen om te kunnen genieten van de Ontmoetingstuin. Iedereen is welkom. Gewoon even zitten en een praatje maken met die man of vrouw die je niet kent. Of alleen in de zon zitten, omdat dat leuker is dan alleen op het balkonnetje van je flat. Welkom dus, ook deze zomer, om te groeien en te bloeien in de tuin van onze kerk.

Pastor Trees Versteegen

‘Klaprozen’

De bermen staan dit jaar vol klaprozen. Vurig rood, fragiel maar stevig genoeg om mee te bewegen op de wind van langsrijdend verkeer. Ze zijn er zo uitbundig, omdat het vorig jaar zo droog was, te weinig water voor de paardenbloemen. De klaprozen houden juist van droogte, hun zaadjes hebben geduldig hun kans afgewacht en nu is de berm van hen.

Zaaien, groeien, bloeien, overwoekeren, oogsten. In de natuur om ons heen zien we hoe het gaat.

Het zijn ook woorden die je aan het denken kunnen zetten over je eigen leven. Wat zaai je: wat mag klein beginnen en hopelijk uitgroeien tot iets moois? Wat is groei? Alleen af te meten aan cijfers of ook aan zoals scholen dit jaar doen nieuwe vaardigheden, ontdekkingen, ervaringen als “nooit gedacht dat ik nog eens zou leren beeldbellen.” De bloei van je leven, wanneer is dat? Of gaat het over opbloeien, steeds opnieuw en iedere keer anders? Wat heeft geen kans gehad, is overwoekerd geraakt? Oogsten: wat is er wel, wat lukt wel? Waar hoop je op, wat hoop je in korte of op langere termijn te bereiken? Wil je hier samen mee bezig zijn in luchtige activiteiten? In het zomerprogramma ‘de weg van groei en bloei’ de Ontmoetingstuin in de Meijhorst is daar alle ruimte voor.

De klaprozen in de berm zijn in de bloei van hun leven. Ooit probeerde ik ze thuis in een vaas te zetten maar dat was geen succes. De blaadjes waren al afgewaaid voor ik thuis was.

Voortaan geniet ik er dus van in het voorbijgaan. Hopelijk vuren ze ons nog tot ver de zomer in aan tot opbloeien in ons eigen leven.

Joska van der Meer

Pastor Ontmoetingskerk

‘Beter een goede buur dan een verre vriend’

Afgelopen woensdag liep ik vanuit de kerk twee aan twee met wat mensen het ommetje van Zwanenveld. We kwamen langs de 3D-brug die op dat moment als een grote puzzel in elkaar werd gezet. Het was indrukwekkend om te zien hoe een groot stuk wegdek op de pilaren werd geplaatst.

Ik moest eraan denken dat we in de kerk veel gepuzzeld hebben over wat we konden doen in de crisis. Een belangrijke vraag die we onszelf stelden was: hoe kunnen we goed naar elkaar blijven omkijken?

In contact met mensen in Dukenburg viel het me op hoeveel er spontaan wordt gedaan door buren. Soms bleek het puzzelen wat we in de kerk deden niet nodig. “Beter een goede buur dan een verre vriend.” Dit gezegde heeft nieuwe betekenis gekregen. Toen we vanuit de kerk een boodschappendienst hadden opgezet, waren er best wat mensen die hun hulp aanboden, maar eigenlijk geen hulpvragen. Veel mensen die niet zelf hun boodschappen deden werden al geholpen. Vaak door buren. En zo heb ik veel verhalen gehoord over buren die klaarstaan voor elkaar.

De meesten van ons leefden de afgelopen tijd veel meer in en rond de eigen woning. Ik ook. Sommige vrienden heb ik al maanden niet meer gezien, maar buren zie ik vrijwel dagelijks. Even een klein praatje buiten of zwaaien als iemand langs het huis komt. Het is voor ons allemaal belangrijk om contact en steun te hebben. Zo’n crisis maakt dat extra duidelijk. En het is mooi als die contacten ook kunnen groeien met de mensen die toevallig in je buurt wonen. Je hebt je buren niet gekozen. Ook mensen die heel anders zijn dan jij wonen in de buurt. Als je zoveel thuis bent, heb je ook meer te maken met de vreemde of lastige dingen van elkaar. Door elkaar beter te leren kennen, kun je ook meer begrip krijgen.

Dan ben je niet meer vreemd voor elkaar. Ik hoop dat er snel betere tijden komen, maar ook dat we de mooie dingen die ontstaan zijn kunnen behouden. Laten we een goede buur zijn.

Marije Klijnsma, kerkelijk werker

‘Waar droom je van na corona?’

Elke moment is het een onderwerp in je hoofd, of juist liever niet: leven in coronatijd. Een deel van de wijkbewoners is nu gevaccineerd. Voorzichtig hopen we op een tijd erna. Al doen we dat nog niet voluit, want vaak zijn we het afgelopen jaar weer teruggeworpen in onze hoop. We willen graag terug naar het oude normaal. We dromen ervan. Maar er is geen perfect leven om naar terug te keren. Dat voorbije leven dat we droomden is voorbij.

In ons leven nu blijken schatten verborgen die we eerst niet zagen. Ik hoorde deze week nog een oma zeggen: “Wat zal ik ervan genieten als ik ze weer kan knuffelen, de kleinkinderen.” Wisten we dat voor corona? Wisten we ook hoe goed we voor elkaar klaar staan? Kenden we de onvermoeibare inzet vanuit de mensen in gezondheidszorg? Er is een nieuw weten, een toekomst voor ons. Voor vrijwel iedereen is dit een ingrijpende tijd. Om daar met elkaar over te kunnen praten organiseren we vanuit de

Ontmoetingskerk tussen Pasen (4 april) en Pinksteren (23 mei) twee keer in de week Emmauswandelingen. Samen met een ander (die je niet kent) loop je een route van een uur door de wijk en ga je in gesprek over wat je hoopt, gelooft en droomt en ook over wat er tegen zit. Het is een mooie en gezonde manier om elkaar te ontmoeten. Ook over wat je bezighoudt, tijdens de Ramadan bijvoorbeeld.

Op woensdagmorgen vertrekken we om 10.00 uur. Op zondagmorgen om 11.45 uur.

Tot ziens

Pastor Trees Versteegen