Ontmoetingskerk

‘Beter een goede buur dan een verre vriend’

Afgelopen woensdag liep ik vanuit de kerk twee aan twee met wat mensen het ommetje van Zwanenveld. We kwamen langs de 3D-brug die op dat moment als een grote puzzel in elkaar werd gezet. Het was indrukwekkend om te zien hoe een groot stuk wegdek op de pilaren werd geplaatst.

Ik moest eraan denken dat we in de kerk veel gepuzzeld hebben over wat we konden doen in de crisis. Een belangrijke vraag die we onszelf stelden was: hoe kunnen we goed naar elkaar blijven omkijken?

In contact met mensen in Dukenburg viel het me op hoeveel er spontaan wordt gedaan door buren. Soms bleek het puzzelen wat we in de kerk deden niet nodig. “Beter een goede buur dan een verre vriend.” Dit gezegde heeft nieuwe betekenis gekregen. Toen we vanuit de kerk een boodschappendienst hadden opgezet, waren er best wat mensen die hun hulp aanboden, maar eigenlijk geen hulpvragen. Veel mensen die niet zelf hun boodschappen deden werden al geholpen. Vaak door buren. En zo heb ik veel verhalen gehoord over buren die klaarstaan voor elkaar.

De meesten van ons leefden de afgelopen tijd veel meer in en rond de eigen woning. Ik ook. Sommige vrienden heb ik al maanden niet meer gezien, maar buren zie ik vrijwel dagelijks. Even een klein praatje buiten of zwaaien als iemand langs het huis komt. Het is voor ons allemaal belangrijk om contact en steun te hebben. Zo’n crisis maakt dat extra duidelijk. En het is mooi als die contacten ook kunnen groeien met de mensen die toevallig in je buurt wonen. Je hebt je buren niet gekozen. Ook mensen die heel anders zijn dan jij wonen in de buurt. Als je zoveel thuis bent, heb je ook meer te maken met de vreemde of lastige dingen van elkaar. Door elkaar beter te leren kennen, kun je ook meer begrip krijgen.

Dan ben je niet meer vreemd voor elkaar. Ik hoop dat er snel betere tijden komen, maar ook dat we de mooie dingen die ontstaan zijn kunnen behouden. Laten we een goede buur zijn.

Marije Klijnsma, kerkelijk werker

‘Waar droom je van na corona?’

Elke moment is het een onderwerp in je hoofd, of juist liever niet: leven in coronatijd. Een deel van de wijkbewoners is nu gevaccineerd. Voorzichtig hopen we op een tijd erna. Al doen we dat nog niet voluit, want vaak zijn we het afgelopen jaar weer teruggeworpen in onze hoop. We willen graag terug naar het oude normaal. We dromen ervan. Maar er is geen perfect leven om naar terug te keren. Dat voorbije leven dat we droomden is voorbij.

In ons leven nu blijken schatten verborgen die we eerst niet zagen. Ik hoorde deze week nog een oma zeggen: “Wat zal ik ervan genieten als ik ze weer kan knuffelen, de kleinkinderen.” Wisten we dat voor corona? Wisten we ook hoe goed we voor elkaar klaar staan? Kenden we de onvermoeibare inzet vanuit de mensen in gezondheidszorg? Er is een nieuw weten, een toekomst voor ons. Voor vrijwel iedereen is dit een ingrijpende tijd. Om daar met elkaar over te kunnen praten organiseren we vanuit de

Ontmoetingskerk tussen Pasen (4 april) en Pinksteren (23 mei) twee keer in de week Emmauswandelingen. Samen met een ander (die je niet kent) loop je een route van een uur door de wijk en ga je in gesprek over wat je hoopt, gelooft en droomt en ook over wat er tegen zit. Het is een mooie en gezonde manier om elkaar te ontmoeten. Ook over wat je bezighoudt, tijdens de Ramadan bijvoorbeeld.

Op woensdagmorgen vertrekken we om 10.00 uur. Op zondagmorgen om 11.45 uur.

Tot ziens

Pastor Trees Versteegen

‘Stappen’

In de sneeuw kun je mooi zien waar veel mensen zijn geweest. Waar mensen gaan wordt het een pad. De witte vlakken worden platgelopen en daardoor soms spiegelglad. Nu de sneeuw weer gesmolten is, zie je niet meer hoeveel mensen je voorgingen. De straten zijn weer breder dan de smalle sneeuwpaadjes. Jammer, want op zo’n smal paadje elkaar onhandig passeren levert meestal minstens een groet en een glimlach op. Nu groeten we weer op afstand. Tijd om een andere weg in te slaan!

Deze tijd voor Pasen is in de christelijke traditie een tijd van vasten en bezinning. In de bijzondere omstandigheden van dit jaar waarin we ons als het hele jaar al veel ontzeggen, zoeken we het ook in meer aandacht voor wat hoop, energie en vertrouwen geeft. Dat is voor iedereen anders. Maar we hebben deze maanden ontdekt wat we allemaal missen: contact. Daarom hoop ik dat u ook mee gaat stappen:

Straatpraatje

Telefoontje

Appje

Postkaartje

Meer tijd nemen voor contact in de vormen die nog wel kunnen. De weg naar telefoneren, appen, de buurtapp, kaartjes en attenties per post hebben we wel gevonden. Maar het zou mooi zijn als naast bestelbusjes ook straatpraatjes het straatbeeld zouden vullen. Een straatpraatje is simpelweg stoppen om te vragen hoe het met iemand gaat en daarna de tijd nemen om te luisteren naar het antwoord. Daarmee maken we samen een begaanbaar pad om deze bijzondere tijd door te komen. We lachen elkaar opnieuw toe en dan smelt ons contactloos bestaan als sneeuw voor de zon!

Pastor Joska van der Meer

‘Dicht en dichterbij’

We zuchten diep en blijven maar weer binnen. Er gaan veel deuren dicht. En als u dit leest zijn die wellicht weer open. Zo gaat dat, in deze coronatijd. Het is open dicht met deuren, gebouwen en mensen. Misschien wel, zoals in het gedicht Gesprek met een steen van de Poolse dichteres Wislawa Szymborska (goed te vinden op internet). Iemand zoekt contact met de steen. Die is hermetisch gesloten.

Ik klop op de deur van een steen.

‘Ik ben het, doe open.

Ik wil bij jou naar binnen gaan, overal bij je rondkijken, met jou mijn longen vullen.’

‘Ga weg,’ zegt de steen.

Ik ben hermetisch gesloten.

Zelfs aan stukken geslagen zullen we hermetisch gesloten blijven.

Zelfs fijngewreven tot zand, zullen we niemand binnenlaten.

In de Ontmoetingskerk zoeken we naar gaatjes in het dicht, om dichterbij te komen. We houden ons aan de regels en proberen contacten open te houden. Erbij blijven. We gebruiken sinds kort de ramen van de kerk als etalage. Er valt heel wat te zien de komende tijd. En in de Ontmoetingstuin kunnen mensen een lichtje meenemen voor thuis, voor de donkere dagen. We voeren digitale gesprekken. We zijn open voor individuen van 10.00 tot 11.30 op dinsdag en donderdag. En er wordt heel wat afgebeld, naar alle soorten wijkbewoners. Niet alles is dus dicht. We zoeken naar gaatjes in het dicht.

En dan komt Kerstmis. Het wordt voor mensen die dat willen vieren, ook voor de Ontmoetingskerk, een ander feest dan anders. Als christenen vieren we dat God dichterbij komt met Kerst, als een kind onder ons komt wonen.

Zo kan alles wel dicht zijn, maar is er door Kerstmis toch een dichterbij. www.ontmoetingskerk.net

Pastor Trees Versteegen

‘Moed houden’

Tijdens een fietsvakantie zei een vriendin bemoedigend tijdens een klim: na elke heuvel komt een dal! Even later vlogen we fluitend in volle vaart naar beneden. Het korte moment van even niet hoeven trappen was genoeg om daarna weer vol goede moed aan de volgende klim te beginnen. Deze zomer was zo’n afdaling: onze samenleving stortte zich fluitend in het (bijna) gewone goede leven. Nu zijn we bezig aan de volgende steile klim. Zonder dal in zich slaan de moeheid en moedeloosheid toe. Als het lastig wordt, zingen wandelaars onderweg: en van je hela hola, houd er de moed maar in… Hoe houden wij de moed erin?

Tot nu toe hielden twee motto’s ons in de Ontmoetingskerk op de been: ‘zoeken naar wat wel kan’ én ‘zo nabij mogelijk’. Er kan vaak meer dan je vooraf dacht. Al moet een menig mooi uitgedacht plan toch weer veranderd worden of blijkt het helemaal niet te werken. Zo nabij mogelijk is minstens 1,5 meter en een glimlach achter een mondkapje. Om de moed erin te houden hebben we vooral ook Geestkracht en bemoedigingsmomenten nodig. Geestkracht vergroot je veerkracht want het geeft je creativiteit, hulp en troost. Een bemoedingsmoment is zo’n ogenblik waarin we elkaar moed inspreken. Oprecht vragen ‘Hoe gaat het met je?’ én de tijd nemen om het antwoord te beluisteren. Even bellen, een appje, het delen van wijze of juist grappige teksten. Dat helpt om te blijven geloven dat na iedere heuvel weer een dal komt. Laten we elkaar - nu zingen niet kan- op alle mogelijke manieren toezeggen: en van je hela hola, houd er de moed maar in!

Pastor Joska van der Meer