Ontmoetingskerk

‘Ontmoeten met een thema’

Ontmoeten staat centraal in het werk van de Ontmoetingskerk. Niet voor niks heten we zo en ook het parochieblad draagt de naam Ontmoeten. Ontmoeten is belangrijk. Dat doen we in het kerkgebouw en ook door als vrijwilligers en pastores bij mensen thuis op bezoek te gaan. Door die ontmoetingen weten we wat er leeft in het stadsdeel en vervolgens organiseren we daarover weer bijeenkomsten.

Geen wonder dat de week van ontmoeten, tegen de eenzaamheid, ons op het lijf geschreven is. Naast de vieringen in de kerk hebben we nogal wat groepen waar mensen elkaar tegenkomen ‘met een thema’. Sinds deze zomer is er een rouwinloop, en vanaf eind oktober een rouwgroep. Voor al degenen die iemand verloren zijn aan de dood. Door de coronamaatregelen zijn mensen in rouw eenzamer met hun verdriet. Nu kunnen ze aan elkaar hun verhaal kwijt. De Aanloop, op woensdagmorgen is weer gestart. Na 10.00 uur is wie wil welkom voor een praatje. Al vanaf het begin van de coronatijd organiseren we bemoedigingsmomenten. Wie wil kan een kaarsje opsteken en even een kort gesprek voeren. Dat kan vanaf nu op dinsdag- en donderdagochtend. Alleenstaande vrouwen ontmoeten elkaar in een groep, om uit te wisselen hoe het gaat en elkaar zo nodig tips te geven. In de week van de eenzaamheid is er een avond met poëzie over eenzaamheid en alleen (kunnen) zijn.

We hebben, kortom, altijd bijeenkomsten met een bite, omdat we benieuwd zijn naar elkaar en elk mens de moeite waard vinden. En ja, we hebben alle zalen zo ingericht dat we afstand kunnen houden.

Concrete informatie over de groepen vind je op onze website: klik hier

Pastor Trees Versteegen

‘Pijlen’

Overal kom je ze tegen: de pijlen die je wijzen in welke richting je je moet bewegen. Bakens van houvast om de anderhalve meter te bewaren. Bij de aanleg van de parkeerplaats in Meijhorst ontdekten we wat er gebeurt als de pijlen je de verkeerde kant op wijzen. Eén verkeerd getekende pijl veroorzaakte een flinke verkeerschaos. Veel mensen vragen zich deze zomer af waar ze hun pijlen op moeten richten. Welke kant ga je persoonlijk of als organisatie (noodgedwongen) op? Zoveel mogelijk terug naar wat was voor corona, vasthouden en uitbouwen wat dit voorjaar juist belangrijk bleek? Op een kalender die mensen helpt bij omdenken staat: Wie verandering als tegenwind ervaart, loopt in de verkeerde richting. Maar de grote onzekerheid van de duur waarin we anderhalve meter als tegenwind tegenkomen, maakt het ons niet gemakkelijk om de richting te bepalen.

Daarom gaan we in de Ontmoetingskerk ook in september nog door met eerst onze energie weer op te laden aan diverse oplaadpunten. Een zomers tuinprogramma, inloopmiddagen voor wie met rouw rondloopt en vooral - op anderhalve meter – zoveel mogelijk doen wat eerder zo gewoon was: elkaar ontmoeten, inspiratiebronnen als gebed, muziek, gesprek, (bijbel)teksten en poëzie opdiepen. We hopen zo langzaam maar zeker weer richting te ontdekken, hoe je ook nu samen en zo nabij mogelijk kunt zijn. Ik hoop dat we ook in Dukenburg een nieuwe richting vinden en manieren om op gepaste afstand elkaars nabijheid weer op te zoeken. Ik wens ieder toe hiervoor de goede oplaadpunten te vinden!

Pastor Joska van der Meer

‘Goede keuzes maken’

We hebben het Pinksterweekend achter de rug. Meestal is dat een weekend om er op uit te gaan. Dit is wel een heel bijzonder jaar. Ondertussen mag er steeds wat meer van de overheid. Ik zie veel mensen buiten sporten in Dukenburg en de Overasseltse en Hatertse Vennen. Het wordt weer drukker op straat. Ook in de Ontmoetingskerk maken we voorzichtig plannen voor de zomer.

Het is belangrijk in deze tijd om steeds bewust eigen keuzes te maken. Samen sporten mag weer, maar lukt het ook om een veilige afstand te houden? Je wilt je ouders, grootouders of vrienden bezoeken, maar ze niet ziek maken. Of je wilt weer eens naar de Berendonck, maar hoe druk is het daar? We krijgen natuurlijk goede raad van de overheid en het RIVM, maar er blijven veel persoonlijke keuzes over om te maken. Ik weet niet hoe het u vergaat, maar ik vind het soms best moeilijk. Want niet alleen onze veiligheid is belangrijk, maar ook onze vrijheid en behoefte aan contact.

Ik denk dat twee dingen kunnen helpen, namelijk intuïtie en inspiratie. Het is allebei wat ongrijpbaar. Alsof het zomaar aan komt waaien. Intuïtie die je ingeeft waar je goed aan doet. En inspiratie, ideeën die zomaar in je opkomen. Inspiratie kan helpen om creatieve oplossingen te vinden. Zo zag ik bij het jeugdjournaal een opa en een kleinzoon die een grote bak met water en zeep hadden neergezet in de tuin met daarboven in het midden een plexiglas scherm. Zo konden ze in het zeepsop veilig elkaars handen vasthouden.

Met Pinksteren denken Christenen eraan dat iets van God door mensen heen kan waaien en ons helpt om het goede te doen. Of je nu gelooft dat je goede ideeën je eigen intuïtie en inspiratie zijn of dat ze van God komen, het is vooral belangrijk om erop te vertrouwen. Volg je hart. En sta open voor de goede dingen die soms zomaar komen aanwaaien.

Marije Klijnsma

Kerkelijk werker Protestantse Gemeente Nijmegen

‘Dicht op elkaars huid’

De straten lijken uitgestorven. In het grote winkelcentrum zijn nog meer winkels gesloten. De meeste mensen blijven thuis, enigszins opgesloten in de huizen en appartementen.

En toch leven we dicht op elkaars huid, hier in Dukenburg. De huid is letterlijk dichtbij, omdat we die angstvallig beschermen, onze handen wassen en soms een mondkapje dragen.

Maar ook op een andere manier leven we dicht op elkaars huid. Het betekent dat we intens met elkaar leven. Er zijn heel veel ontmoetingen op straat: “Hé hallo, ook op pad?” “Ja, even een ommetje.” Al gauw gaan de gesprekken over hoe het gaat. “Nog gezond?” Dan komt een antwoord, over jezelf, over de naasten, over de kinderen die zich vervelen, over ouders en grootouders die geen bezoek mogen hebben, over pubers die het allemaal wel prima vinden of over de onbereikbare zieken en overledenen. De ontmoetingen die er zijn lijken wel intensiever dan anders. Op andere momenten is het een kort praatje in het voorbijgaan,

meer een kort babbeltje. Nu lijken we echt in elkaar geïnteresseerd te zijn en leven met elkaar mee.

Net als veel gebouwen waar veel mensen kwamen, is ook de Ontmoetingskerk gesloten voor groepen. Behalve op vrijdag, dan kunnen de mensen van de Voedselbank nog steeds terecht. En van maandag tot en met donderdag zijn we open tussen 10.00 en 11.30 uur voor een gesprekje. Sommige mensen steken een kaarsje op. Dan ontmoeten we elkaar dicht op de huid.

Ik hoop dat de coronacrisis voorbij gaat. Ik hoop ook dat we ondanks anderhalve meter dicht op elkaars huid blijven leven.

Pastor Trees Versteegen

'Sluit je op in je huis, niet in je hart'

Als ik in de avond naar huis loop vanuit de kerk zijn de straten leeg, de gordijnen gesloten. Op een balkon blaft een hond. Uit de ramen van flatgebouwen schijnt licht en vaak beweegt er een blauwig licht, vermoedelijk van de tv’s die aanstaan. Ook overdag zijn de straten stiller. Openbare gebouwen zijn gesloten, winkels passen hun sluitingstijden aan. Wie naar de drukke supermarkt gaat ziet, misschien vol verbazing, dat de schappen van brood en houdbare melk leeg zijn. Met angst in hun hart en onzeker over de toekomst is een groep mensen gaan hamsteren, bang voor als het slechter wordt.

Maar als je je door de angsten laat leiden en je je alleen maar terugtrekt in jezelf verhardt je ziel. Je vergeet om over je eigen grenzen heen te kijken en wordt koud van binnen. Toch kunnen we, met een beetje aandacht, ook verwarmende initiatieven zien. Hoe bedreigend het coronavirus ook is, we lijken open te staan voor elkaar. Ineens wordt duidelijk hoeveel ouderen in Dukenburg alleen wonen en hoeveel onderlinge creatieve zorg er is. Ik zag ook een gezin afval vergaren uit het plantsoen: “Goed voor het milieu, de beweging en de verveling,” riepen ze.

Het is de tijd van onzekerheid, maar ook, als we attent zijn, voor nieuwe ervaringen. Blijf openstaan, sluit je misschien op in je huis, maar niet in je hart. Zorg goed voor jezelf, maar wees voor niemand bang en wijs niemand af. In de Ontmoetingskerk organiseren we, zolang het kan, bemoedigingsmomenten: even een praatje, even een kaarsje, even aandacht. Zodat het hart niet gesloten wordt.

Pastor Trees Versteege