Ontmoetingskerk

‘Goede keuzes maken’

We hebben het Pinksterweekend achter de rug. Meestal is dat een weekend om er op uit te gaan. Dit is wel een heel bijzonder jaar. Ondertussen mag er steeds wat meer van de overheid. Ik zie veel mensen buiten sporten in Dukenburg en de Overasseltse en Hatertse Vennen. Het wordt weer drukker op straat. Ook in de Ontmoetingskerk maken we voorzichtig plannen voor de zomer.

Het is belangrijk in deze tijd om steeds bewust eigen keuzes te maken. Samen sporten mag weer, maar lukt het ook om een veilige afstand te houden? Je wilt je ouders, grootouders of vrienden bezoeken, maar ze niet ziek maken. Of je wilt weer eens naar de Berendonck, maar hoe druk is het daar? We krijgen natuurlijk goede raad van de overheid en het RIVM, maar er blijven veel persoonlijke keuzes over om te maken. Ik weet niet hoe het u vergaat, maar ik vind het soms best moeilijk. Want niet alleen onze veiligheid is belangrijk, maar ook onze vrijheid en behoefte aan contact.

Ik denk dat twee dingen kunnen helpen, namelijk intuïtie en inspiratie. Het is allebei wat ongrijpbaar. Alsof het zomaar aan komt waaien. Intuïtie die je ingeeft waar je goed aan doet. En inspiratie, ideeën die zomaar in je opkomen. Inspiratie kan helpen om creatieve oplossingen te vinden. Zo zag ik bij het jeugdjournaal een opa en een kleinzoon die een grote bak met water en zeep hadden neergezet in de tuin met daarboven in het midden een plexiglas scherm. Zo konden ze in het zeepsop veilig elkaars handen vasthouden.

Met Pinksteren denken Christenen eraan dat iets van God door mensen heen kan waaien en ons helpt om het goede te doen. Of je nu gelooft dat je goede ideeën je eigen intuïtie en inspiratie zijn of dat ze van God komen, het is vooral belangrijk om erop te vertrouwen. Volg je hart. En sta open voor de goede dingen die soms zomaar komen aanwaaien.

Marije Klijnsma

Kerkelijk werker Protestantse Gemeente Nijmegen

‘Dicht op elkaars huid’

De straten lijken uitgestorven. In het grote winkelcentrum zijn nog meer winkels gesloten. De meeste mensen blijven thuis, enigszins opgesloten in de huizen en appartementen.

En toch leven we dicht op elkaars huid, hier in Dukenburg. De huid is letterlijk dichtbij, omdat we die angstvallig beschermen, onze handen wassen en soms een mondkapje dragen.

Maar ook op een andere manier leven we dicht op elkaars huid. Het betekent dat we intens met elkaar leven. Er zijn heel veel ontmoetingen op straat: “Hé hallo, ook op pad?” “Ja, even een ommetje.” Al gauw gaan de gesprekken over hoe het gaat. “Nog gezond?” Dan komt een antwoord, over jezelf, over de naasten, over de kinderen die zich vervelen, over ouders en grootouders die geen bezoek mogen hebben, over pubers die het allemaal wel prima vinden of over de onbereikbare zieken en overledenen. De ontmoetingen die er zijn lijken wel intensiever dan anders. Op andere momenten is het een kort praatje in het voorbijgaan,

meer een kort babbeltje. Nu lijken we echt in elkaar geïnteresseerd te zijn en leven met elkaar mee.

Net als veel gebouwen waar veel mensen kwamen, is ook de Ontmoetingskerk gesloten voor groepen. Behalve op vrijdag, dan kunnen de mensen van de Voedselbank nog steeds terecht. En van maandag tot en met donderdag zijn we open tussen 10.00 en 11.30 uur voor een gesprekje. Sommige mensen steken een kaarsje op. Dan ontmoeten we elkaar dicht op de huid.

Ik hoop dat de coronacrisis voorbij gaat. Ik hoop ook dat we ondanks anderhalve meter dicht op elkaars huid blijven leven.

Pastor Trees Versteegen

'Sluit je op in je huis, niet in je hart'

Als ik in de avond naar huis loop vanuit de kerk zijn de straten leeg, de gordijnen gesloten. Op een balkon blaft een hond. Uit de ramen van flatgebouwen schijnt licht en vaak beweegt er een blauwig licht, vermoedelijk van de tv’s die aanstaan. Ook overdag zijn de straten stiller. Openbare gebouwen zijn gesloten, winkels passen hun sluitingstijden aan. Wie naar de drukke supermarkt gaat ziet, misschien vol verbazing, dat de schappen van brood en houdbare melk leeg zijn. Met angst in hun hart en onzeker over de toekomst is een groep mensen gaan hamsteren, bang voor als het slechter wordt.

Maar als je je door de angsten laat leiden en je je alleen maar terugtrekt in jezelf verhardt je ziel. Je vergeet om over je eigen grenzen heen te kijken en wordt koud van binnen. Toch kunnen we, met een beetje aandacht, ook verwarmende initiatieven zien. Hoe bedreigend het coronavirus ook is, we lijken open te staan voor elkaar. Ineens wordt duidelijk hoeveel ouderen in Dukenburg alleen wonen en hoeveel onderlinge creatieve zorg er is. Ik zag ook een gezin afval vergaren uit het plantsoen: “Goed voor het milieu, de beweging en de verveling,” riepen ze.

Het is de tijd van onzekerheid, maar ook, als we attent zijn, voor nieuwe ervaringen. Blijf openstaan, sluit je misschien op in je huis, maar niet in je hart. Zorg goed voor jezelf, maar wees voor niemand bang en wijs niemand af. In de Ontmoetingskerk organiseren we, zolang het kan, bemoedigingsmomenten: even een praatje, even een kaarsje, even aandacht. Zodat het hart niet gesloten wordt.

Pastor Trees Versteege

'Hemelwater'

Het kwam met bakken naar beneden en de storm joeg het tegen de ruiten: hemelwater. In alle onstuimigheid voelde je vooral de verwoestende kracht van water. Maar haal je je de droge zomer van 2019 voor de geest, dan weet je weer hoe belangrijk water voor ons is. Zie vanaf mei de kunstexpositie Water, bron van leven. Voor kunstenaars blijkt water een bron van inspiratie.
Zou dat ook gelden voor de mensen die bij de gemeente zorgen dat we geen overlast krijgen van al dat hemelwater? Er is in ieder geval één enthousiaste verteller over watermanagement in Dukenburg gevonden: Antal Zuurman. Hij weet alles van onze kanalen en ondergrondse stromen die het hemelwater in goede banen moeten leiden. Zijn we klimaatproof in Dukenburg?
Maar waarom zou je je bezig houden met water? Gewoon omdat het mensen met elkaar verbindt.
Als ik mijn paraplu met blauwe lucht en witte wolken van dromen over Dukenburg opsteek, krijg ik altijd grappige reacties. Samen nat geregend wachten op de bus schept een band. Foeteren op dat natte weer ook. Maar nog leuker is het als het weer opklaart en we de zon nadoen door met een stralende lach te zeggen: "Lekker weertje vandaag, hé!"

Pastor Joska van der Meer

Deze column is alleen digitaal verspreid

‘Een nieuwe weg in de Ontmoetingskerk'

Er loopt een jonge vrouw langs de rand van Dukenburg. Ze keert terug van een zoektocht in haar leven. Ontevreden met haar bestaan was ze uit haar oude leventje gevlucht. Ze ging op zoek naar ontspanning, vertier. Ze zocht naar mogelijkheden om geld te verdienen, te genieten. Eigenlijk is ze ingegaan op de beloftes van een soort loverboy: Moenen. "Als je met mij meegaat en doet wat ik zeg, beloof ik dat ik een aanzienlijke dame van je zal maken (...) goederen, sieraden, geld, je zult nergens meer gebrek aan hebben." Dit is, in eigen woorden, een stukje van het verhaal van Mariken van Nieumeghen. Het is een eeuwenoud verhaal, uit 1500. In de Ontmoetingskerk openden we op 19 januari een kunsttentoonstelling: Opnieuw Verbeeld. Poëzie en beeld door Monica Boschman en Jet Westbroek. Ook zijn er aquarellen van Jos van Kemenade. U kunt de beelden en teksten komen bekijken.

Waarom we dat doen? We houden van kunst in de kerk. Kunst laat van buiten zien wat ons beweegt van binnen. Kunst opent en streelt onze ogen en harten. We organiseren dit ook, omdat we luisteren naar verhalen van mensen die zoeken in hun leven en met wie het mis kan gaan. Wij denken vanuit onze geloofstraditie dat we elkaar nooit moeten opgeven. Zoals de priesteroom van Mariken zegt: "Alleen hij die zichzelf opgeeft, is verloren."

En er is nog een reden waarom het verhaal van Mariken graag eigentijds horen en zien. Er wordt wel gezegd dat Mariken langs Dukenburg naar huis terugkeerde. Daarover dromen we graag: dat mensen door de Ontmoetingskerk en alle andere organisaties met wie we samenwerken zichzelf hervinden.

Pastor Trees Versteege